Sis

Yalnızca ekmek almaya çıkmıştı evden.
Sis çökmüş, o zaman gördü.

Bir kızıllık kapladı her yanı birden,
ne olduğunu anlayamadan düştü.

Bedeni yerde, yükselirken
kulağına derinlerden sesler üşüştü:

"Görünmez kaza.. Hay aksi şeytan!
Kör talih, ecel, kader, kısmet, vade, yazgı.." falan, filan.

Çığlıklar yükseldi sonrasında, ağıtlar.. ve kahkahalar... sevinçle haykırışlar;
"ben taş attım, ben düşürdüm ulan!"

Ağırlaştı kolları;
sanki kırık, külçe, betona saplı kanattı.

Son bir kez baktı;
insanlar kördü.

Şaştı...
... öldü.


M.Müfit Uzman
120107